Met de komst van het World Wide Web (www) in het begin van de 90′er jaren ontstond ook de internet browser. Mijn eerste browser was Microsoft Internet Explorer (MSIE) versie whatever voor Windows 3.11. Snel daarna kwam Netscape met de Communicator, die rap het stokje overnam van Microsoft en wegkwam met een marktaandeel van 90%. Waarom? Het was sneller, had javascript ondersteuning, bookmarks en nog meer vernuftige dingetjes waar MSIE alleen een adresbalk had. Hoe dan ook, de dag dat ik mijn eerste internet aansluiting kreeg was een openbaring voor mij. Het installeren van MSIE vanaf driehonderdzesentwintig 3.5″ floppies was een feest. Het gekraak van de modem bij het inbellen klonk als muziek van de toekomst in de oren van mijn ouders die aandachtig over mijn schouders stonden mee te kijken. Eenmaal klaar voor vertrek heb ik zeker een half uur naar het scherm zitten staren want ik had nog geen flauw idee wat ik toen in mijn handen had.
Nu zoveel jaar later ziet die browser er in principe nog hetzelfde eruit. En qua functionaliteit is er ook niet veel veranderd. Jammer want je hebt een heel verbindingsnetwerk met mogelijkheden tot je beschikking, tuurlijk we hebben nu webapps, sync opties en RSS readers maar de browser gebruiken we nog steeds om websites te bekijken. De functionaliteit wordt van het WWW verwacht en niet van de browser zelf.
Mozilla biedt al jaren de mogelijkheid om extra functionaliteit aan hun Firefox browser toe te voegen middels plugins. Het aanbod is enorm en voornamelijk usergenerated maar vernieuwing is ver te zoeken. Het project Tab Candy zal daar wellicht verandering in aan kunnen brengen. Vooralsnog biedt het de mogelijkheid om je tabbladen te organiseren, maar zoals de video hieronder verklapt zijn ze grotere dingen van plan. Stel je voor een usergenerated sitemap van het internet. Of het werkt geen idee, maar interessant is het wel.
Zojuist kreeg ik de vraag via IM om te assisteren bij het opzetten van een mailserver op een linux bak. Zijn eerdere pogingen waren weinig succesvol en dreef hem lichtelijk tot waanzin. Het betrof hier om Postfix die weigerde mail te ontvangen als te versturen. Na enkele aanwijzingen van mijn kant werkte de bak en werd ik hartelijk bedankt voor de genomen tijd. Niks aan de hand zou je zeggen, maar bij mij bekroop er toch het gevoel dat de mail server niet echt veilig was geconfigureerd. Op zich een nobel streven van een “noobie” om een dergelijk project op zich te nemen, maar er hangen wat gevaren aan. Niet alleen voor de persoon in kwestie maar ook voor ons mede-internetgebruikers. Na een simpele test werd mijn vermoeden bevestigt, de mail server draaide gezellig in ‘open relay’.
Als een mail server ‘open relay’ draait zal hij mails versturen voor iedereen die hem dat vraagt zonder te controleren wie die persoon is. Wanneer je dan ook nog eens poort 25 (nodig om mails te versturen vanaf buiten) op je de firewall open zet, geef je in feite groen licht voor alle spammers in de wereld. Uit ervaring kan ik vertellen een open relay mail server binnen een minuut of 10 ontdekt wordt en vanaf dat moment grote hoeveelheden mail staat te versturen.
Een weekje geleden was ik voor een project administratiesoftware aan het bekijken. Elk pakket heeft zo zijn eigen kijk, invalshoek of visie op het aanpakken van een bedrijsadministratie. Op de website van een van die pakketten stond een functionaliteitenlijst die zeer veel belovend leek. Eenmaal geinstalleerd bekeek ik de basishandelingen en werd steeds blijer van wat ik zag. Gebruiksvriendelijkheid van de GUI was boven verwachting en de workflow kort en bondig.
Net toen ik dacht: we hebben een winnaar, stuitte ik op een probleem. De software had (nog) geen volledige licentie en werd zodoende beperkt in gebruiksduur en functionaliteit, lang leve try-before-you-buy. Op geen enkele manier kreeg ik er een winst en verlies rekening uitgeperst. Jammer, want zo kon ik niet bepalen of de software cum laude geslaagd was. De kosten voor een licentie lag op 1400 euro, niet echt een bedrag wat je even neerlegt voor een testje.
Er zat niks anders op dan tijdelijk op het boevenpad te gaan en een crack, serial of key generator te zoeken op het almachtige internet. De laatste was al snel gevonden op een soort community-achtige website. Ondanks het feit dat dit soort praktijken niet echt legaal is zag het er toch redelijk betrouwbaar uit. Achteraf had dit een waarschuwing voor me moeten zijn, maar ach… het enige wat ik wilde is snel verder met m’n goedscorende softwarepakket. Waarschijnlijk zie de bui al hangen…
Na openen van de key generator sloot Internet Explorer zichzelf of om vervolgens 30 mooie venstertjes te openen met de meest fantastische advertenties. Domme domme ik…
De preek die ik menig keer heb gehouden bij klanten, wanneer ik voor de zoveelste keer hun computer van een verse windows installatie voorzag, was zelfs bij mij weggezakt.
De gebruiker is het grootste beveiligingslek van de computer.
