Een film die binnenkomt op de derde plaats van IMDB’s Top #250 met een 9.1 moet ik natuurlijk zien. Afgezien van de notering en dat het “mind-fuck-gold” zou zijn a la The Matrix heb ik expres geen trailer of review gelezen.

De schrijver en regisseur Christopher Nolan is mij wel bekend en ondanks ik zijn films Memento, Batman Begins en The Prestige geweldig vind is zijn werk hiervoor – The Dark Knight – een drama. Ook deze film vloog hoog de Top #250 in maar was volgens mij meer te wijten aan goeie marketing en de plotselinge dood van Heath Ledger, die volgens sommigen de film naar een hoger niveau tilde vanwege zijn rol als The Joker. Tuurlijk, zijn vertaling was interessant maar niemand verslaat de vertolking van Jack Nickelson. De film duurde te lang, het tempo lag veel te hoog, er werd te veel verteld terwijl sommige verhaallijnen niet eens worden afgemaakt.

Ook Inception duurt 2,5 uur en wederom ligt het tempo bijzonder hoog. Opzich geen probleem maar gezien de complexiteit van het verhaal en het ontbreken van een fatsoenlijke uitleg verhult de snelheid de fouten in de verhaallijn.

Het verhaal

De film draait om het concept Lucid Dreaming, bewust zijn van het feit dat je jezelf in een droom begeeft en daardoor de droom naar je hand kan zetten. Met behulp van een apparaat kunnen meerdere mensen in één droom. Het concept van dit verhaal staat keurig netjes uitgewerkt en de Donald Duck. Vermoedelijk heeft Christopher Nolan al sinds 2002 een abonnement op de strip en het idee handig ‘geleend’ uit deze editie. Mooi voor ons want hier is het geheel beter uitgelegd dan in de film.

De hoofdpersoon Cobb (DiCaprio) is een extractor, een dromen infiltrant met als missie het ontfutselen van geheimen die hij kan bereiken door via de droom in het geheugen van het slachtoffer te komen. Een talent die hij samen met zijn vrouw heeft ontwikkeld. Zij is inmiddels dood omdat ze de werkelijkheid niet meer van het dromen kon onderscheiden. Hij krijgt de schuld van haar dood en kan daardoor niet meer bij zijn kinderen in Amerika.

Een laatste opdracht zal zich uitbetalen in de kwijtschelding van die aanklacht. Ditmaal gaat het niet om het ontfrutselen van een geheim maar het plaatsen van een idee, ook wel Inception genoemd.

Fout

Het verhaal leunt heel erg op het menselijk bewustzijn en het verschil tussen werkelijkheid en illusie, iets wat al meer is gedaan – The Matrix (1999), The Cell (2000), Abre Los Ojos (1997) en de Amerikaanse remake Vanilla Sky (2001). Wat erg jammer is aan het verhaal zijn de vele gaten in het plot. Er gebeurt te veel in het verhaal maar je krijg geen enkele uitleg over hoe ze het hebben gedaan of waarom iets gebeurt.

Sommige keuzes liggen ook wel heel erg voor de hand: de architect van het droom/maze heet Ariadne – in de griekse mythologie bekend als de meesteres van het labyrint, Marion Cotillard speelt heel toevallig ook in La Vie En Rose – een film over het leven van Edith Piaf wiens nummer “Non, Je Ne Regrette Rien” als kick-back muziek wordt gebruikt. Toeval of opzet? Ik wijt het aan de inspiratieloosheid van Christopher Nolan.

De beelden zijn schitterend en de omgeving origineel, hoewel… de bunker/ziekenhuis op de skipiste komt direct uit de James Bond film “On Her Majesty’s Secret Service“. De afbrokkelende stad deed  heel erg denken aan de terugkeer scene in Planet of the Apes.

Conclusie

Hoewel ik aardig wat op- en aanmerkingen over de film heb, is het geen slechte film. Een 9.1 zoals hij momenteel bij IMDB staat is de film zeker niet waard maar een 7 haalt ie toch wel. De 2,5 uur durende film was geen moment saai maar dat kwam meer door de snelheid dan het verhaal. Het verhaal is complex en niet goed be- of doordacht. Waar het neigt naar een stijlvolle Kubrick film slaat het over naar een moderne Hollywood actiefilm van de hand van de Wachowski broers.

Gister begon het filmgenot met Battlefield Earth: A Saga of the Year 3000, een film gebaseerd op een boek van L Ron Hubbard (Oprichter van de Scientology Church). Het plot is simpel, de planeet Aarde is overgenomen door een stel Klingon-achtige aliens en de mensen die de aanval hebben overleefd werken als slaven. Om een of andere reden zijn ze allemaal zo lomp als het achtereind van een varken, behalve één dude – tadaa: onze held. Hij leert hun taal, vliegen in een Harrier en veroorzaakt een opstand. Ze vallen de aliens aan en vernietigen hun moederplaneet. Einde verhaal.

Waarom is dit nou een goede film? Voornamelijk omdat er zoveel dingen niet kloppen in het verhaal. Washington DC ligt helemaal aan puin, maar de autowrakken hebben wel opgeblazen banden. De film speelt zich af in het jaar 3000 maar de Harrier straaljagers uit 1995 zijn nog helemaal afgetankt (als of kerosine zolang in de tank blijft zitten). Ondanks dat de slaven onder erbarmelijke omstandigheden leven, scheren ze zich blijkbaar wel elke dag (iets waar ik me bij Lost ook altijd over verbaas). Ik zo kan nog wel een tijdje doorgaan.

Kortom, als je in een melige bui bent is dit een fantastische comedy. En vanavond wederom een klassiekertje: Striptease! Demi Moore die als striptease danseres tegen onrecht vecht om zo haar dochter terug te krijgen. Ik zeg: Geniaal!